Mobile menu

ο Nostos

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ...Μία άγνωστη ιστορία με τον Μάνο,για όλους εμάς

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 1
ΧειρότεροΚαλύτερο 

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο μεγαλύτερος Ελληνας σύγχρονος συνθέτης.Ενας δημόσιος διανοούμενος.. Εχω να σας διηγηθώ μια ιστορία για τον Μάνο...

...από αυτές που δεν είναι γνωστές.

Είναι αρχές του '90 και ο Μάνος είναι ήδη άρρωστος,o ίδιος όμως δεν πτοείται και παλεύει.Δεν έχει μειώσει τις εξόδους του,και κυρίως παίζει και συνθέτει στο πιάνο του.

Είναι απόγευμα και είναι στο σπίτι του μαζί με τον γιό του τον Γιώργο. Ο Μάνος καθισμένος μπροστά στο πιάνο ,γυρνάει και του λέει:

- Γιώργο απόψε δεν θέλω να βγώ με φίλους και παρέες,θέλω να πάμε κάπου οι δυό μας μακριά από κοσμικότητες και πολύ φωτισμό...

-Σαν που να πάμε τον ρωτάει ο Γιώργος

-Να μου έχουν πεί για ένα παλιό ταβερνάκι που βρίσκεται σε κάποιο από τα στενοσόκακα του Πειραιά.Εκεί λαχταρά η ψυχή μου να πάμε...

-Να πάμε του απαντά ο Γιώργος...να πάμε θα σου κάνει καλό

 

Σε λίγο οι δύο άντρες είναι καθ'οδόν για Πειραιά. Χάνονται όμως μέσα στα στενά του Πειραιά και ο Μάνος αρχίζει ν'απελπίζεται,κάνουν συνεχώς κύκλους ώσπου ξαφνικά πέφτουν σε ένα άλλο ταβερνάκι που βρίσκεται πίσω από τον ναυτικό όμιλο.

-Σταμάτα εδώ απ'έξω λέει ο Μάνος στον Γιώργο.

Σε λίγο βρίσκονται στην αυλή της ταβέρνας,μιας ταβέρνας παλιάς γραφικής ήταν κάποτε παλιό σπίτι, στην αυλή δέσποζε μία κληματαριά κι ένα μεγάλο γιασεμί έντυνε τον τοίχο από την μία άκρη του τοίχου έως την άλλη. Περνούν ανάμεσα από τους θαμώνες,κανείς δεν τους αναγνωρίζει και ο Μάνος διαλέγει ένα τραπέζι απομονωμένο στο βάθος της αυλής. Ξαφνικά εκεί που γευματίζουν,συζητούν και πίνουν το κρασάκι τους,τους πλησιάζει μία γυναίκα πολύ απλά ντυμένη με μία ποδιά στην μέση της,ήταν η μαγείρισσα της ταβέρνας. Διακριτικά χωρίς να τους διακόψει αφήνει ένα λουλούδι από γιασεμί στο τραπέζι στην μεριά του Μάνου και φεύγει αθόρυβα και διακριτικά όπως ήλθε χωρίς να μιλήσει καθόλου.

Ο Μάνος έχει δακρύσει, εμφανώς συγκινημένος αφήνει λίγα δευτερόλεπτα να περάσουν, στρέφει το βλέμμα του στον Γιώργο και του λέει με τρεμάμενη και γεμάτη από συγκίνηση φωνή...

-Γιώργο...εγώ γι'αυτούς τους ανθρώπους γράφω μουσική...

 

by Nostos-Wolf Approved-

- Για να δημοσιεύσετε το σχόλιό σας πρέπει να έχετε δημιουργήσει λογαριασμό και να είστε συνδεδεμένοι

- Ιn order to post comments,you must be LOGIN